Białe tulipany

Z pisaniem czekała do końca dnia. Chciała mieć pewność, że wszyscy zasną i nikt jej nie przeszkodzi. To ważne, by słowa w liście płynęły prosto z serca, a jednak równocześnie napisane były z rozwagą. Nie chciała przecież, by adresat nie zrozumiał przekazu. To byłoby strasznie niewygodne. Tak beznadziejnie spieprzyć dramatyzm sytuacji. A ona zawsze uwielbiała dramatyzować, stąd pewnie ten list… No cóż, taki typ. Nawet w ostatnich chwilach musiała pokazać swój charakterek. Miała tylko cichą nadzieję, że jej słowa nie trafią w niepowołane ręce. Chociaż… Skąd miała się niby tego dowiedzieć? Czy tam, gdzie trafi, będzie ją to w ogóle obchodzić? 
I gdy już miała pisać, nie była w stanie nawet dotknąć długopisem kartki. Jak zacząć? Zaadresować do konkretnej osoby? Podać jej imię? Nie, tym sposobem mogłaby niepotrzebnie wzbudzić poczucie winy. To może jakiś pseudonim z dzieciństwa? Tsa, i tak się domyśli… No dobrze, to może…
Kochany Żyjący...

Zastanawiasz się pewnie, kim Ona dla mnie jest?
Boję się Śmierci. Nigdy tego nie ukrywałam i nie widzę sensu, by się tego wypierać. Wyobrażam sobie ją jako zakapturzoną postać, starszą panią. Spokojna, wyrafinowana. Z delikatnym, choć dającym się wyłapać poczuciem humoru. Wcale nie jest okrutna. Tylko… Dokładna. I sumienna. Jeśli mój czas zakończy się już za parę godzin, o wschodzie słońca następnego dnia, to przyjdzie. Wiem to. A ja z nią odejdę. Chociaż jedną rzecz w swoim życiu od początku do końca zrobię dobrze. 

Co byś zrobił, gdyby przyszła po mnie jutro?
Ja bym płakała. Za Tobą, oczywiście. Jeszcze tak wiele zdarzeń i osób stanie na Twojej drodze. Jesteś taki… taki pełen życia. A ja? Ja przeżyłam już to, co miałam przeżyć. Miałam szczęśliwe dzieciństwo, niezbyt ciekawy okres dojrzewania, a teraz jestem już dorosła. Choć mam tak mało lat… Czuję się, jakbym była starszym człowiekiem, który z utęsknieniem czeka na tę, która ma siłę wydrzeć duszę z jego ciała. Nie będzie to łatwe… Ale jej się uda. Wierzę w to. Muszę wierzyć. 

Będziesz tęsknić?
Ja będę. O ile tam, gdzie trafię, wciąż będę Cię pamiętać. Właściwie, to chyba lepiej by było, gdybym straciła te wszystkie wspomnienia. Wieczne czekanie na Ciebie może być udręką, nawet w Raju… Tam oczywiście nie ma dla mnie miejsca, ale chciałam to zaznaczyć. Żeby wszyscy wiedzieli, iż rozważałam taką możliwość. Żebyś Ty wiedział. 
Mogę Cię prosić o jeszcze jedno?
Przez całe życie prosiłam Cię o zdecydowanie za dużo, samej nie dając Tobie niemal nic, ale… To ważne. W moim pokoju jest szafa… Taka wysoka, drewniana. Na górze, w białym pudle z moim imieniem, są pamiątki. Zdjęcia, jakieś dyplomy, cholera wie, co jeszcze. Nie chcę, żeby ktoś je zniszczył albo gdzieś zagubił. Chcę, żeby przetrwały tyle, ile tylko się da. Zabierzesz je? Zrób z nimi, co chcesz, tylko… Tylko po prostu chcę, żebyś je wziął. I zaopiekował się psem. I mamą, i … Tak, wiem, trochę tego za dużo…

Ale przecież ja jutro umieram. Kiedy mam poprosić Cię o to wszystko, jak nie teraz? 

Nie tylko Twoja
Umierająca.
Uśmiechnęła się delikatnie, gdy postawiła ostatnią kropkę. Nagle zdała sobie sprawę, że to już koniec. Nigdy już z nikim nie porozmawia, nigdy nie wypowie już żadnego słowa. Położyła delikatnie list na brzegu łóżka. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo jej pismo jest nieczytelne. Ktoś w ogóle zrozumie to, co próbowała przekazać? Pojedyncza łza spłynęła po jej policzku, gdy roześmiała się dziwnie. Po prostu sytuacja wydawała się być taka komiczna. Co teraz czuła? Bezsilność. Tak, to idealnie określenie. Przez chwilę jeszcze patrzyła na sufit, próbując wyobrazić sobie reakcję rodziny, przyjaciół, gdy dowiedzą się o jej odejściu. Czy będą płakać? Czy wszyscy przyjdą na pogrzeb? Czy ktoś przyniesie białe tulipany? Nie, raczej nie. W sumie, mogła poprosić o te kwiatki w liście. Spróbowała sięgnąć po kartkę, by to gdzieś dopisać, ale nie dała rady znowu się podnieść. Opadła na poduszki, a przed oczami pojawiły się czarne plamy. Przez chwilę ogarnęła ją panika. Nie, jeszcze nie teraz! Za wcześnie, tyle spraw jeszcze nie załatwiła, z tyloma ludźmi jeszcze nie rozmawiała. Jednak to trwało tylko moment. A potem dała się objąć ciemności. 

Jagoda Chlasta